Henk van Kessel: “Ik won, maar ik had liever iedereen aan de start gezien”

De Nederlander werd in 1974 de opvolger van 50 cc-wereldkampioen Jan de Vries, maar miste door een curieus voorval de winst in de Belgische GP op Francorchamps. In 1979 was hij wel de snelste in de 50 cc-race. Het zou Van Kessels laatste GP-zege zijn. Maar de Belgische GP van 1979 ging de geschiedenis in als de wedstrijd die werd geboycot door de toprijders.

Hij had de overwinning voor het grijpen, herinnert Henk van Kessel nog. Met een klinkende zege in Francorchamps zou hij de pijn van de nederlaag van een week eerder in Assen kunnen verzachten. “Ik dacht dat ik gewonnen, maar ik had verkeerde pitsignalen gekregen en ik draaide het gas een ronde te vroeg dicht”, vertelt hij nu over de bizarre ontknoping van de 50 cc-race in 1974. Terwijl de Duitser Thurow hem voorbij flitste en de overwinning pakte, had Van Kessel zijn fabrieks-Kreidler al aan de kant gezet. Tot iemand hem duidelijk maakte dat hij nog een rondje moest.... Van Kessel werd nog tweede. Dat hij dat jaar wel overtuigend de wereldtitel veroverde, was een verzachtende pleister op de wond. In 1979 kreeg Van Kessel bovendien dan toch nog zijn overwinning in België. “Maar die overwinning heeft voor mij niet zo veel waarde als de zes die ik in 1974 won”, is Van Kessel eerlijk. Alle 50 cc-rijders namen weliswaar deel aan de training, bij de race liet een aantal vooraanstaande coureurs als Ricardo Tormo en Eugenio Lazzarini verstek gaan.

Van Kessel kan zich er nog over opwinden. “In Francorchamps lag nieuw asfalt en dat scheen glad te zijn in de regen”, zegt hij nonchalant. “De grote mannen riepen op tot een staking, onder aanvoering van de jongens uit de 500 cc-klasse. Misschien was daar de eenheid ook wat groter, maar ik had voor mezelf al besloten dat ik zou rijden.” Dat hij door een aantal rijders stakingsbreker werd gezien, interesseerde de eigenzinnige Nederlander in het geheel niet. Van Kessel had een dergelijke situatie drie jaar eerder meegemaakt in Zweden. “Daar riepen jongens als Tom Herron, Takazumi Katayama en Chas Mortimer dat ze de 250 cc-race zouden boycotten, omdat ze met slicks wilden rijden. Als dat niet mocht, zouden ze staken. We hebben zelfs een verklaring ondertekend. Maar wie verschenen er als eerste bij het hek van de training? Precies die mannen! Toen heb ik me voorgenomen dat ik nooit meer mee zou doen aan dat soort acties.”
En dus stond Van Kessel in 1979 in Francorchamps aan de start van een gedevalueerde 50 cc-GP op zijn X-16. “Glad of niet, ik had besloten dat ik het voor mezelf wel kon inschatten of het verantwoord was. Het was gewoon een kwestie van iets meer uitkijken, want er was inderdaad niet zo heel veel grip. Maar het had niet geregend en ik bleef er op zitten. En met mij veel anderen!”
Van Kessel kreeg de leiding in handen toen een rijder voor hem crashte. “Die kon en wilde ik niet bijhouden. Een ronde later ging hij er ontzettend hard af en lag ik op kop.” Van Kessel won de race voor zijn landgenoot Theo Timmer en de Duitser Rudolf Kunz.

Hoewel hij voor de zevende keer in zijn carrière na een GP-overwinning naar het Nederlandse volkslied mocht luisteren, was dat voor Van Kessel niet het sein om de collega's in het rennerskwartier uit te nodigen voor een knalfeest. “Het was een bijzondere wedstrijd op een prachtig circuit. Maar ik ben niet heel erg trots op die overwinning. Anderzijds staat er natuurlijk nergens in de uitslagen waarom ik die race gewonnen heb. Hij had voor mij minder waarde. Ik won, maar ik had liever iedereen aan de start gezien. ”