Tommy Robb terug naar Francorchamps
Hij loopt met een stok, vanwege een ooit gebroken nek en een ernstig beschadigde ruggenwervel.
En horen doet hij ook niet meer zo goed. “Het komt door al die uren op racemotoren”, zegt Tommy Robb. “Fysiek voel ik me soms 94, mentaal ben ik 21!” En daarom keert Robb op 12 en 13 juni terug naar Francorchamps voor de Bikers’ Classics. “Op de motor kloppen alle hoeken nog en voel ik me weer jong.” Ondanks zijn 75 jaren.
Een dag begint voor Tommy Robb met een half uur rekken en strekken, bankdrukken en roeien op zijn roeimachine. “Ik moet in beweging blijven, want anders word ik te stijf. Maar ik weeg nog precies zo veel als in 1962!”
Twaalf jaar geleden reed de geboren Noord-Ier voor de laatste keer op het Europese vasteland tijdens de eenmalige Centennial Classic TT in Assen. Na het Nederlandse uitje liet Robb zich vooral in Groot-Brittannië zien tijdens racedemo’s en klassieke evenementen. Het kostte echter niet heel veel moeite om hem naar Francorchamps te lokken. “Het oude circuit van Francorchamps behoorde echt tot mijn favorieten. Het was zo razendsnel en waar de baan nu bij Les Combes rechtsaf buigt, gingen wij full speed door, zonder vangrails tussen de huizen en het groen door. En de weg naar beneden naar start-finish was ook adembenemend. Ik herinner het me als de dag van gisteren. Die adrenalinerush en de angst ook waren onbeschrijflijk. Wij pushten toen al voor betere veiligheidsmaatregelen; nu zie je soms een coureur met meer dan 200 kilometer per uur vallen, opstaan en boos tegen de motor trappen. Wij werden op een brancard weggedragen!”
Exact veertig jaar geleden finishte Robb op een Seeley 500 als derde in de Belgische GP. “Het was heerlijk om met de Seeley in Francorchamps te rijden. Die machine had zoveel vermogen en koppel. Ik prepareerde hem samen met Colin Seeley. Ik heb altijd veel zelf gesleuteld, omdat ik opgeleid ben als monteur. Thuis heb ik een replica staan van de Honda 250 waarmee ik in 1962 en 1963 reed. Die prepareer ik ook nog altijd zelf. Een keer of drie, vier per jaar rijd ik daar nog op tijdens evenementen.”
Hoewel allrounder Robb in alle GP-klassen racete, stapt hij in Francorchamps op een Yamaha YZ 623C, van het Yamaha Classic Racing Team. Met een dergelijke watergekoelde 125 cc-twin won hij in 1973 zijn allerlaatste GP op het eiland Man. Robb was toen al bijna 39. “Daar stond ik toen niet bij stil, maar als je kijkt dat veel coureurs in de 125 cc-klasse tegenwoordig 15, 16 of 17 jaar zijn, is het best bijzonder”, lacht Robb. “Vorig jaar heb ik in Brands Hatch ook met de Yamaha gereden die ik nu in Francorchamps weer rijd. Of ik nerveus zal zijn? Oh jazeker! Dat heb ik ook nodig om goed te rijden. Als ik mijn pak aantrek, prent ik mezelf altijd in dat ik het kalm aan moet doen. Maar als ik dan weer op de motor zit, voel ik me weer 22. Alleen moet ik er goed aan denken dat ik niet meer zo goed stuiter als toen! Voorop staat voor mij het genieten van het rijden. Net als toen, maar nu zonder de druk en de stress van het moeten presteren. En natuurlijk is het erg fijn om oude vrienden terug te zien.”
In Francorchamps op 11, 12 en 13 juni zal drievoudig GP-winnaar Robb worden herenigd met oud-teamgenoten als Luigi Taveri en Jim Redman. Zijn goede vriend Sammy Miller is er ook. “Luigi ziet er nog steeds zo uit als op foto’s van vijftig jaar geleden”, refereert Robb aan de schijnbaar eeuwige jeugd van de Zwitser. “Maar Sammy is echt oud. Elf maanden ouder dan ik.”
In 1962 voorkwam teamgenoot Redman dat Robb de wereldtitel veroverde in de 350 cc-klasse. Dat doet nu, bijna 48 jaar later, nog steeds een beetje pijn. “Tweede worden betekent niets”, meent Robb. “Als ik het over zou mogen doen, zou ik me veel minder opstellen als Mr Nice Guy. Maar iemand zei ooit tegen mij ‘jij hebt geen vrienden gekregen vanwege een wereldtitel, maar vanwege je karakter’. Dat is ook wat waard.”
